hamile etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hamile etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

18 Mart 2017 Cumartesi

Merhaba

Buraya en son yigit 8 aylikken yazmisim. Aradan tam 30 ay gecmis. Koskoca 30 ay. Mutluluklar, heyecanlar, ilkler, ofke krizleri, aglama nobetleri, sevinc cigliklari ve daha niceleriyle dolu 30 ay. Anneligin cok basindayken yazmayi birakmisim. Cunku muhtemelen o aydan sonrasi o zamana kadar oldugundan daha hareketli daha zor oldu.
Ben yigite hamile kaldigim zaman karar vermistim yazmaya. Amacim yoktu, sadece anilar kalsin istedim. Kimseye bir konuda bilgi aktarmak yada birseyleri ogretmek degildi. Hamileligim boyunca her gelismeyi not aldim. Iyi de yapmisim. Bazen donup okudugumda unuttuklarima sasiriyorum.
25. Haftamda servikal yetmezlik (rahim agzi yetmezligi) ile tanistigimda. Burada yazip icimi dokerken, bu yazdiklarimla birilerine yardimci olabilecegim aklimin ucundan gecmemisti. Bana blog uzerinden kac kisi ulasti inanamazsiniz 😊 ve hepsi de zamaninda dogum yapip yavrularini kucaklarina aldilar.
Ben bilirkisi miyim ? Hayir sadece bu donemi yasamis atlatmis ve ayni durumdaki digerlerinin tum endiselerini birebir yasayan olarak dinlemis bir dinleyiciyim sadece.
Cunku bu donemde insanin bilimsel veriler disinda da birseyler duymaya o kadar ihtiyaci oluyor ki... ve malesef internette kendi durumunuzdaki insanlarin yazdiklarini okuyunca umitsizlik karamsarlik kacinilmaz oluyor.
Birilerine yardimci olup mutlu ve minnet dolu geri donuslerini gormek ruhuma cok cok iyi geldi. Aslinda onlar bilmiyorlar fakat bence ben onlara degil onlar bana yardimci oldular. Cunku burada hic bahsetmedigim. Bu ani defterimde kotu anilara yer vermek istemedigim icin yazmadigim gercekler var.
Dogumdan sonra agir bir lohusa depresyonu gecirdim. Atlatmak zorundaydim cunku yalnizdim. Cok yalnizdim hemde. Atlatamazsam bebegimle ilgilenemezdim, ona bakamazdim, iyi bir anne olamazdim.
15. Gunden sonra aglama krizlerim bittiyse de bugun, yani yigit 3 yasindayken gittigim doktorlarin da onayiyla hala lohusa depresyonunu atlatamadigim sonucuna vardik. Cocuk 3 yasinda ne lohusa depresyonu diye dusunebilirsiniz. Bu baska bir yazinin konusu olsun o zaman uzun uzun konusalim. Simdilik hoscakalin ...

10 Aralık 2013 Salı

40. Hafta ve süpriz :)

40 hafta kontrolünden sonra eve şöyle bişeyle döndüm


Şimdilik bi selam verip kaçıyoruz doğum hikayesini sonra yazıcam

4 Kasım 2013 Pazartesi

hastane çantamda ne var ?

biliyorsunuz malum durumlardan ötürü biz hastane çantamızı biraz erken hazırladık, internetten, benimle aynı hastanede doğum yapmış olan bir arkadaşımdan ve aile çevresinden edindiğim bilgiler doğrultusunda kendimce bir çanta oluşturdum... şimdi bu çantayı 2 ye ayırarak anlatacağım

anne için


-bir adet pijama takımı
-2 adet gecelik
-1 adet emzirme atleti
-2 çift kalın çorap
-bir çift terlik
-bir adet kalın sabahlık
-bir paket tek kullanımlık lohusa çamaşırı
-avent göğüs kalkanı
-lohusa tacı
-göğüs kremi
-tarak, makyaj malzemesi vs
- el yüz havlusu
-hijyenik ped




bebek için



- 3 takım tulum

-2 penye battaniye
-1 kalın battaniye
-fazladan sapka ve eldiven
- 2 çift çorap
- yüz örtüsü
-ağız bezi
-yüz örtüsü
-ıslak mendil (yenidoğan için)
-avent soothie emzik
-emzik kabı
-dr. brown biberon
-pişik kremi



bunun dışında bebek bezi, göğüs pompası gibi şeyleri hastanemiz verdiği için çantada yer kaplamaması açısından almadım... biberon konusunda katı değilim, ihtiyaç halinde kullanmak için çantama koydum. emzirme sütyeni yerine atleti aldım, çünkü bizim gibi kış anneleri sütyenin üzerine atlet giyse bile emzirirken yukarı kaldırmak zorunda olduğu için üşütebiliyormuş, bu sebeple tavsiyelere uyarak emzirme atleti aldım... çantama sadece 1 tane koydum. hastane de umarım çok uzun süre kalmayız daha fazlasına ihtiyaç olmaz :)
tek kullanımlık lohusa külodu alsam dahi, çantama birkaç tane de pamuklu anane donu koymam gerekiyormuş :) şuan tek eksiğimiz o gibi görünüyor...

bu arada hastaneden çıkarken giyebilmek açısından yanıma rahat bir eşofman takımı almakta fayda var diye düşünüyorum...


25 Eylül 2013 Çarşamba

30 hafta... ve

riskler devam ederken 30 haftalık oldu bile oğlum :)

nedense 3 ile başlayan 2 basamaklılara geçince içim bi rahatladı, sanki 20 li haftalarda doğsa risk daha yüksekmiş gibi geliyor korkuyordum... tabi şu durumda hala çok erken, en az bi 6 hafta daha dayanması lazım miniğin...

sürekli evde olduğumdan paylaşacak çok birşey kalmıyor ama, geçen hafta sonu maskoya ufacık bi tur düzenlediğimizi de saklayamam :) oğluma oda baktık. aman allahım korktuğum başıma geldi. hiç özgün birşey yok ! heryerde beyaz klasik bebek odaları, hele ki bazıları için durum içler acısı, fakat yine de masko bunun için biçilmiş kaftan... dünya kadar bebek mağazası bir arada bu sebeple duvar kağıdından halısına uyku setinden lambasına kadar herşeyi bir arada bulabiliyorsunuz...

gezdiğim onca bebek odası içinden en beğendiğim krem rengi sade ve gerçek ağaç olan aşağıdaki modeldi



bu dolabın 3 kapılı olanını istiyorum tabi... henüz kesin olmasa da... beşiği çekmedim çünkü benim istediğim gibi değildi, ben karar verdiğim takdirde dolaplı büyüyen beşik değil de sedir beşik yapılacak...

bir de bebek çantası hadisesi var. illa bebek çantası gerekiyorsa ben, normal bir sırt çantası almayı tercih ederim... bebek çantaları hem facia görüntüde hem de kol çantası olması bana çok kullanışlı olmadığı hissi veriyor... henüz gönlüme göre bir sırt çantası bulamasamda netten bikaç model baktım



burada çantanın çok cepli olması en önemli püf noktası sanırım :)

ufak tefek alışverişlerimiz oluyor... kıyafet harici şeyler. 

yiğit'in artık o kadar çok kıyafeti oldu ki. birazını da o doğduktan sonra gelişimine göre almak için kendimi frenliyorum artık... bir de anane ve babanenin aldıkları var. onları görmedik henüz :)

ekim ayı ile beraber oda, araba, beşik vs gibi büyük şeylere start vericez... :)

sürekli evde olmak sıkıcı, arada çok bunalmamak için ufak ufak gezintiler yapıyorum... çok uzun süre ayakta kalmadan tabi, zaten kalamıyorum da... şaka maka 30 haftayı gördük... bundan sonrasını da sağlıkla tamamlamak tek istediğim... sonraki kontrolümüz 4 ekim de ve her geçen gün heyecan yükseliyor :)

yine fikirleriniz benim için çok önemli, oda ve çanta konusunda tavsiyelere açığım :)

şimdilik hoşçakalın :)



13 Eylül 2013 Cuma

28+4 bu göbek benim mi ?



manyak bir anne olma yolunda emin adımlarla ilerliyorum... anlatacağım...


ama önce şu erken doğum olayını bi açıklığa kavuşturalım :)

sondan bir önceki kontrolde işler pek yolunda gitmediği için doktorumuz artık beni sallamaksızın 10 günlük raporu elime tutuşturdu, 

-peki 10 gün sonra çalışacak mıyım ? soruma da şiddetle "hayır" cevabını verdi.. her 10 günde bir rapor alacakmışım, 2 defa... daha sonra heyet raporu ile doğum iznine mecburi erken çıkış yapacakmışım falan filan...

servikste kısalma devam etmiş hatta neredeyse sınıra dayanmıştı bu sebeple artık yatmamın ve doğuma kadar istirahat etmemin en mantıklısı olduğunu söyledi... o günden itibaren geçtiğimiz pzts gününe kadar annem'in evinde yatmaktaydım... çünkü yemek yapmam bile yasaktı, sağolsun anneciğim, bitaneciğim bir bebek gibi baktı bana... ve pzts günkü kontrolde durumun daha kötüye gitmediğini gördük çok şükür... fakat rapora ve istirahate devam....

bu hafta evimdeydim erbil izinliydi çünkü, bakıcılık görevi ondaydı :) bu hafta evde olduğum için hiç yatmadım bunun vicdan azabını yaşıyorum evet :( umarım herşey hala yolundadır...

bunun dışında yiğit'in durumu gayet iyi :) gelişimi 1 hafta önde dedi doktorumuz. bu çok sevindirici, çünkü olası bir erken doğum durumunda (allah korusun) o bir hafta çoook iş görecek...

normalde doğum tarihimiz 2 aralıktı ama şu duruma göre 24 kasım gibi de olabilirmiş... tabi daha erken gelmeyi istemezse...

hayalimdeki gibi bir gebelik geçirmiyorum evet. ama yiğit'in sağlıklı olması herşeye bedel. ilk 2 hafta sürekli yatmanın verdiği sıkıntılar da oldu... bel ve sırt ağrıları. bağırsak faaliyetinin yavaşlamasından kaynaklı karın ağrıları vs vs gibi...sonra alıştım...

artık göbek kocaman bir top gibi :) eğilemiyorum.tek başıma oturduğum yerden bile kalkamıyorum... sürekli yiğit'in hareketlerini izliyorum ve kollarımla göbeğimi sarıp, sanki onu kucaklıyormuşum gibi hislere kapılıyorum... manyaklaştım evet...

4 boyutlu ultrason fotolarına bakıp bakıp aşka geliyorum... allah'ım ne büyüksün ! sana sonsuz şükürler olsun ! 

yiğit'in odası ekimde alınacak ve malesef hayalimdeki gibi sarı bir oda olmayacak ! çünkü mobilyacıları gezip seçme şansım yok artık... malesef beyaz bir oda olacak gibi görünüyor, çünkü piyasadakiler hep beyaz... olsun o sağlıklı olsun tek isteğim bu...

bir sonraki kontrol 5 ekimde... ve biz o zaman 30 haftalık olacağız inşallah.... 

bu arada yiğit için ayaklarını sıcak tutacak sevimli bot ve patikler arıyorum. ama bir türlü bulamıyorum... gören duyan bilen varsa bana da söyleyin olur mu ?



27 Ağustos 2013 Salı

26 hafta şeker yükleme denen hadise

hala doğurmadım ! 


ve kararlıyım en az 36. haftaya kadar doğurmayacağım :)

riskler, ilaçlar, hurafeler bende bi takım depresif belirtilere hasıl oldu... tam da hamileliğin en rahat dönemine girmişken, artık herhangi bir mide bulantısı ve iştah problemim kalmamışken, her akşam eve gidince neler yapsam diye düşünmeye başlamışken, doktorun beni sürekli yatar pozisyona mahkum edecek tavsiyeleri evin ortasına bomba gibi düştü...

yine evde hiçbirşey yapılamayan günlere geri döndük... ve bu durum en çok moralimi bozan şey... haftasonu evde yatmaktan bunalıp instagrama sardığım doğrudur... hem evde olup hem de evle hiç ilgilenememek can sıkıcı.

cumartesi günü şeker yükleme testimizi yaptırdık, ve eski doktora bir daha görünmeme kararı aldık... yeni doktorumla randevum dündü şekerde bir sorun yok....

şeker testine gelince... müthiş zordu ! ama neden ? 
sabah aç karına hala arada yoklayan mide bulantılarım var, ama birşeyler atıştırana kadar, daha fazlası değil. 

randevumuz sabah 8:30 daydı. sabah kalktık hastaneye gittik kaydımızı yaptırdık, labaratuarda sıramızı bekliyoruz, sabahın o saatinde gayet sakin hastane... beni içeri kan alma odasına aldılar, önce parmağımdan, yüklemeden önce biraz kan alındı, sonra içeriden elinde iki bardak şekerli suyla kan alan arkadaş geldi

-şimdi bu bardaktaki suları ara vermeden hızlıca içmen gerek dedi...

bardağı aldım tek nefeste kafaya diktim, hemen arkasından diğerini... sonra kızın yüzüne bakıp "başka yok mu ? " diye sordum :)

ohh ! aç karına bana bir iyi geldi o sular, ne açlık kaldı ne düşük tansiyon, bir anda gözlerim açıldı :) 

bana 75 mg lık şeker yüklemesi yapıldı, doktorumuzun isteği doğrultusunda. çünkü artık tüm dünyada kabul edilen ölçü 75 mg mış... ölçü çoğalınca bekleme süresi de uzun oluyor haliyle, tam 3 saat hastane labaratuarının bekleme odasında, önce yarım saat arayla 2 kez, daha sonra saat başı kan alınıp ölçüm yapıldı...

o 3 saat en zor kısmıydı sanırım... labaratuara gülerek giren bebeklerin kan alındığı andan itibaren çığlığı basmaları ve benim her bebekle birlikte ağlamam tam bir dramdı :(

hep bu hormonlar

anne olunca bu tarz durumlarda asla dayanamayacağımı bir kez daha anlamış olduk :)

bunun dışında şekerli su içmenin nesi kötü allah aşkına ! abartan arkadaşlara buradan selam olsun !

benim gibi şeker ve tatlı sevmeyen bir insanı bile hiç ama hiç etkilemediyse, eminim kimseyi etkilemeyecektir... 

buradan felaket tellalı arkadaşlara sesleniyorum... basit bir şekerli su içme olayını bile abartıp, anne adaylarının gözünü korkutmak nasıl bir haz veriyor bilmem ama enerjinizi doğuma, sezeryana falan saklayın, o daha gerçekçi :)
Bu arada doktor neler dedi, bundan sonra bizi neler bekliyor bir sonraki yazıda

14 Ağustos 2013 Çarşamba

hamile yastığı


hamilelliğin ilk günlerinden beri gece uykularım sorunlu. ilk zamanlar mide bulantıları sebebiyle, şimdi ise sürekli yüzüstü yatan bir insanın hep aynı pozisyona yatmasından kaynaklı ağrılar sebebiyle.

gece yarısı kolum uyuşmuş, kulağım ağrımış vaziyette uyanıyorum :) herkesin kulağı benimki kadar hassas mı bilmiyorum ama ben direk kulağımın üzerine yatınca bir süre sonra müthiş bir şekilde ağrıyor :) aynı şey kolum ve bacaklarım için de geçerli tabi :) rahatsız bir insanmışım demek onu anladım hamilelikte :) vücut ağırlaşmaya başladıkça gece sağa sola dönmem de zorlaştı, ve her dönmek istediğimde uyanmam, uykumun gecede 100 kere bölünmesine sebep oluyor :/

geçen gün arkadaşlarla toplandığımızda (onlar doğum yapmış arkadaşlar) bu sorunu konuşunca, içlerinden biri hamileyken aynı sıkıntıları yaşadığını ve sonunda hamile yastığı diye birşey aldığını, çook memnun kaldığını, ama artık doğum yaptığı için ihtiyaç duymadığını ve bana verebileceğini söyledi...

henüz karnım çok büyük olmamasına rağmen, bu kadar uyku problemi yaşamam ileriki zamanlar için gözümü korkuttu hemen kabul ettim...

başta hemen kullanacağımı sanmıyordum aslında, bu yüzden yaklaşık bir 10 gündür yastık ortalarda dolanıyor :) yastığın kılıfını yıkadım, takarken "bi deniyim ben şunu" dedim ve...

bu sabah yataktan zorla kaldırıldım :)

gece sadece tuvalet için kalktığımı hatırlıyorum...

yastık müthiş rahat, oturarak çalışmadan kaynaklı son 1 haftadır tüm sıkıntılarıma bel ve kuyruk sokumu ağrısı da eklendi, ama bu gece yastığın bel desteği sayesinde hiiiç hissetmeden uyumuşum...

tek dezavantajı yatakta biraz yer kaplaması :) 

yastığı ilk gördüğümde "ben bunun içinde pişerim" diye düşünmüştüm. biliyorsunuz hamile olunca sıcağı 10 kat fazla hissederiz :) ama öyle bir sıkıntı yaşamadım....

bendeki yastığın markası shuma, modeli comfy...

fiyatı 1 yastık için biraz fazla evet ama rahat bir uykuya paha biçilmez, hele ki doğumdan önce ! :)

bu kadar vermek istemezseniz aslında kendinizde yapabilirsiniz... çok zor görünmüyor...

yastığı şu siteden temin edebilirsiniz....

tatlı uykular :)

7 Ağustos 2013 Çarşamba

23. hafta ONUN ARTIK BİR ADI VAR :)



zaman çok mu hızlı geçiyor ??

23 hafta geçmiş bile ! ve geriye kaldı 17 hafta !

daha yapılacak tonlarca şey var... daha oğlumun tepiklerinin tadını çıkaramadım... daha doğuma hazır değilim :S

ilk hamile olduğumu öğrendiğim gün daha dün gibi :)
geçen hafta doktor kontrolümüz vardı, herşey gayet yolundaymış. 500 gr olmuş oğlum :) kocaman göbeğini ve messi bacaklarını çok sevdik... :)

bayramdan sonra da detaylı ultrasona gireceğiz :) çok heyecanlı, babamız uzun bir aradan sonra ilk kez görünce ne kadar büyüdüğüne inanamadı :)

biz hala rüyada gibiyiz, birbirimize bakıp bakıp gülüyoruz :)

bu hafta beni en çok zorlayan ayakkabılarımı bağlayamamak oldu :/ eğilip kalkmak gerçekten zorlaşmaya başladı...ve aşırı yorgunluk. malesef çok fazla ayakta kalamıyorum... kendimi eylül sonunda işten ayrılmaya programlamıştım ve zaman azaldıkça mutlu oluyordum. bunu söylemek için insan kaynaklarıyla görüştüğümde doğum iznine kadar çalışmamın benim açımdan iyi olacağı söylendi. ben işten temelli ayrılacağım için doğum iznini beklemeye niyetli değildim... bu arada doğum iznime ekimin 2. haftası çıkacağım... konuştukça mantıklı geldi evet ama birden tarih 2,5 aya çıktı :/ şimdi yine sabahları oflaya poflaya kalkıyorum...

23. haftanın bir armağanı olarak ta, ayak şişmesiyle tanıştım, malesef çalıştığım zaman uzun süre sandalyede oturunca ayaklarım birer somun ekmek gibi oluyorlar :( neyse ki yorgunlukla alakalı olduğuna eminim çünkü eve gidip uzanır uzanmaz normale dönüyorum :)

bebito doğduktan sonra bir süre çalışmayı düşünmüyorum... bunun bir sürü sebebi var, ama en önemli sebep onunla beraber öğrenmenin tadını çıkarmak :)

sıkılacaksın, zorlanacaksn, ev hayatına alışık değilsin, çalışmak isteyeceksin vs gibi yorumlara kulaklarımı tıkadım. bunların hiçbirini inkar etmiyorumki zaten. hem kolay olup hem güzel olan ne var ki ? çalışmanın evde çocuk bakmaktan daha kolay olduğunu da biliyorum.ama ben zor ve en güzel olanı istiyorum...

evet çok zorlanacağım, çünkü yakınlarımda bana yardım edecek kimse yok

evet zaman zaman çok sıkılacağım çünkü yaşadığım yerde bi çıkıp hava alayım diyebileceğim bir ortam yok !

evet ev hayatına alışık değilim, ama zaten amacım sonsuza dek evde oturmak değil, ve inanın çalışmaktan o kadar yoruldum ki, geride bıraktığım iş için kahrolacağımı hiç sanmıyorum :)

evet çalışmak isteyeceğim, bu çok normal değil mi ? zaten oğlum bana daha az ihtiyaç duymaya başladığında kös kös evde oturmak hiç bana göre değil !

ama şunu düşünüyorum ;

dünyaya bir bebek getirmek zaten tüm bunları göze almaktı benim için. onun bana en fazla ihtiyaç duyacağı zamanlarda yanında olmak istiyorum. onunla öğrenmek istiyorum, tıpkı annem gibi ona emek vermek istiyorum... ilklerini gözlerimle görmek her anın tadını çıkarmak istiyorum... onun herşeyin ilkini benden öğrenmesini istiyorum, başkasının yetiştirmesini değil

doğumdan sonra işe dönenlere ve ya dönmek zorunda olanlara saygım sonsuz. Bu benim tercihim.

bu arada bebitomuzun ismine karar verdik :) birsürü isim düşünüp vazgeçmiştik, hiçbiri tam olarak içimize sinmiyordu. ben çok yeni moda olmuş isimlerden istemiyordum, erkek olduğu için isminin bir ağırlığı bir karizması olsun istiyordum. biraz da eskimeyen bir isim olsun...

aral, arhan, alp düşündüğümüz isimlerdi

ama en güçlü aday HÜR gibi görünüyordu...

hem ülkenin içinde bulunduğu durumdan, hemde anlamını çok sevdiğimden "hür" bana çok sıcak geliyordu, fakat söylenişi bu kadar zor bir ismi koymakta endişelerim de vardı, neticede oy birliği ve yaşlı gözlerle hür'den vazgeçtik.

bir gün eşimle evde dizi izlerken birden daha önce hiç dile getirmediğim ama oldum olası çok sevdiğim o ismi söyleyiverdim "yiğit"

eşimle birbirimize baktık ve "evet işte bu" dedik... hiçbir tereddüte düşmedik, hem anlamını, hem söylerken verdiği hissi, hemde çevrenin olumlu tepkilerini sevdik....

o günden beri oğlumuz artık YİĞİT :)

onu artık yiğit oğlum diye seviyorum :)

bu arada oğlumuzla ilk bayramımız :) ve biz size hayırlı bayramlar diliyoruz

sinem, erbil ve yiğit :)

29 Temmuz 2013 Pazartesi

!!!

şuan blogumu sorgular durumdayım... çünkü göbeğimi sergiliyorum ve bu, biliyorsunuz ki hiç hoş değil ! rezil kadının tekiyim... oğlum doğduğunda benden utanacak ! 

ayrıca sokağa da çıkıyorum ve korkarım tatile de giderek bunu daha içinden çıkılmaz bir hale getirdim....

aman allahım nasıl utandım şuan anlatmam mümkün değil !

biri televizyonda çıkıp "hamile kadınlar dışarı çıkmasın ! gezmesin, hava almasın !" diyene kadar yaptığım şeyin ne kadar rezil olduğunun farkında değildim....

bu günden itibaren sokağa çıkmamaya, nefes almak için dahi olsa kapıdan adım atmamaya, doktor kontrolüne gitmemeye ve çalışmamaya karar veriyorum....

tüm bunun karşılığında tabiki o açıklamaları yapan beyefendi bana, doğurup göbeğim ortadan kalkana kadar ;

- işe gidemediğim için alamayacağım maaşımı
-doktorumun bol bol yürü demesine rağmen dışarı çıkmaya iznim olmadığı için eve bir yürüyüş bandını
- evde olduğum süreçte ödenecek sosyal güvencemi
-e dışarı çıkamayacağım için doktorun düzenli olarak eve gelmesine karşılık ücretini
-bebeğimin sağlığı açısından almam gereken güneş ışığını
-9 ay eve hapis olmuş biri için bozulan psikolojisini tamir edecek psikiyatr ve psikoloğu
- doğum için eve kurulacak her türlü tıbbi donanımı
- evde olduğum süre içerisinde hiçbir yakınımı göremeyeceğim için (onlarında göz zevkini bozmak istemem çünkü) evde yeterli sevgi ve sosyal ortamı 
- evde yalnız olduğum anlarda, dışarı çıkılması gereken acil durumlarda görevlendirmek üzere bir görevliyi

sağlayacaksa sorun yok !

2 günden bahsetmiyoruz, kimse göbeğini açıp sokaklarda gezmiyor, siz ve size yandaş çıkan birkaç geri kafalı, sapkın beyinlinin ne düşüneceği emin olun umrumuzda değil !

ben dünyaya bir insan getireceğim !

bu ne utanılacak birşey

ne de abartılacak birşey

her anne için kendi gebeliği özel, sıradan bir insan için önemsiz...

size ne !

siz neden bu kadar dert edindiniz ! sokakta hamile birini görünce aklınıza gelen her ne ise, bu biz hamilelerin değil sizin ayıbınız !

biz ise sokakta bir hamile görünce onun yaşadıklarını tahmin ederiz, hassasiyetini biliriz, ona karşı, tanımasak dahi bir sevgi ve şevkat duyarız. sizin gibi iğrenmeyiz tiksinmeyiz...

şimdi bir oturup düşünün, hangimiz daha iğrenciz !

18 Temmuz 2013 Perşembe

20+4 anlamsız duygu patlamaları

oğlum ve ben yolu yarıladık :)

oğlum !

o benim olacak ya, benim oğlum olacak şakamıdır nedir :)

20. haftayla beraber o en başından beri "neden bende yok" dediğim aşırı duygusallık kendini gösterdi :) bebekli video izleyemiyorum arkadaş... gözlerim hemen doluveriyor... olur olmadık şeylere ağlayacak kıvamdayım...
dün akşam izlediğim dizide duygusuz doktorun (doc martin) eski nişanlısının komik doğum anını bile dolu gözlerle izledim... komedi dizisinde bile ağladım özetle :S

aynı zamanda bir keyif bir mutluluk hasıl oldu sayın okur... dünya toz pembe. haber izlemiyoruz gazete okumuyoruz şu ara hiçbirşeye kafa yormuyoruz... kimsenin canımızı sıkmasına izin vermiyoruz... şuan en büyük sorunumuz oğlumuzun ismi... hala hiçbir isim aklımıza yatmıyor...

en keyifli zamanlarındayız, gezip gezip gördüğümüz sevdiğimiz şeyleri alıyoruz ona... birsürü minik tulumun, kıyafetin olduğu çekmeceyi açıp açıp bakıyoruz...

herşeyi çok bilen, her konuda işin kompedanı gibi ahkam kesen insanlara tahammülüm yok... herkes kendi hayatını yaşıyor ve herkes (kim ne derse desin) çocuğunu tek başına büyütüyor... daha karnımdayken onun için en iyisi olsun diye planlar yaparken, bir başkasının beni eleştirir gibi yorumlar yapmasını kaldıramam... buna müsade etmem... kısaca herkes işine baksın ;)

ha bana karşı böyle birşey mi yapıldı. hayır ! ama bazen görüyorum çevremde etrafındaki hamilelere, bebeklilere direktifler veren anneleri, dayanamıyorum.

bunun dışında füze misali ileri doğru büyüyen bir göbek var... hala hiç kilo almadım. sanırım bu sebeple, veya bir rivayete göre bebitomuz erkek olduğu için :P topik minik bir göbeğe sahibim... 

geçen bir arkadaşımın söylediği şey "arkadan bakan hamile olduğunu hayatta anlamaz"
henüz önden bakanlarda anlamıyor ki :)

hala toplum içinde kimse bana yer vermiyor :@

bundan sonra göbeğimi bir karpuz gibi ortaya çıkaran dar üstler giyicem :P

mide bulantılarına gelince, hala sabahları evden çıkmadan bir yarım saati banyoda geçiriyorum. sanırım hiç geçmeyecek :(

işte bizde 5 aylık göbişin görüntüsü böyle